De restanten van een kerst zonder sneeuw liggen voor mij op tafel. De doos in de berging, wachtend op weer een jaar het donker in. Het is januari en de sneeuw is nu wel gekomen. Ik kijk naar buiten, naar de rode lampjes van de auto achterlichten die de straat in verdwijnen. Naar huis? Naar een late afspraak of een vergeten boodschap? De wereld is in chaos en binnen is het warm. De koelkast is vol, mijn noodpakket begint serieuze vormen aan te nemen. Dry Januari; ik maak de fles witte wijn open die mijn koelkast bezet houdt. Ik neem een slok, laat de koele tinteling warm worden in mijn mond.
Wanneer was ik voor het laatst echt gelukkig? Weet ik wat het is, geluk? Is het mazzel hebben, dat alles in je leven goed gaat, je niets te klagen hebt en het daarom doet. Gewoon, omdat het kan. Klagen over de harde wind die waait en dat het vriest en je misschien niet de deur uit kunt. Of wilt. Ben je dan gelukkig?
Ik kijk de straat weer in. Wiite leegte in het donker van de nieuwe nacht. Ik voel warmte in mijn lichaam. Het kan van die twee slokken wijn komen, maar misschien ook niet. Ik weet niet of ik gelukkig ben. Ik weet dat mijn leven ertoe doet. Dat elke dag ertoe doet. Dat ik dankbaar ben voor de kansen die ik krijg. Dankbaar voor de mensen die ik ken.
De kat slaapt. Ik glimlach en luister naar Billie Eilish. Happier than ever zingt haar stem. Just fucking leave me alone. Zo kun je ook gelukkig zijn. Dat begrijp ik als geen ander.
cynthia dorland 